«Πολιτεία που δεν έχει σαν βάση της την παιδεία, είναι οικοδομή πάνω στην άμμο».

Αδαμάντιος Κοραής (1748 – 1833)

γιατρός και φιλόλογος, από τους πρωτεργάτες του νεοελληνικού διαφωτισμού.
Η Φωτό Μου
επιμέλεια σελίδας: Πάνος Σ. Αϊβαλής


Καλή ανά-γνωση

...για την γραφή, το ύφος και τη γλώσσα...σελίδες του περιοδικού "ύφος"....

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Κυκλοφόρησε η ποιητική (δίγλωσση) συλλογή της Πόπης Αρωνιάδα με τίτλο «Ουλές» μετάφραση στα αγγλικά: Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ εκδόσεις «Το Ροδακιό»

ΒΙΒΛΙΟ // ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Σήμερα Δευτέρα, έλαβα με το ταχυδρομείο την τέταρτη κατά σειρά ποιητική συλλογή της καλής μας φίλης Πόπης Αρωνιάδα. Η Ποίηση μέσα από τις 124 σελίδες του εξαιρετικού βιβλίου με φροντισμένη επιμέλεια από τις εκδόσεις "Το Ροδακιό" είναι μια απόλαυση. Σου δίνουν μια ζεστή νοσταλγία, λύπη αλλά και συγκίνηση.... Η ποιητική συλλογή είναι δίγλωσση με μετάφραση στα αγγλικά της ποιήτριας Κατερίνας Αγγελάκη - Ρουκ. Το προτείνω ανεπιφύλακτα στους λίγους φίλους της Ποίησης.... για μια τέρψη των αισθήσεων μας... και γιατί όχι τώρα στις γιορτές να το κάνουμε δώρο σε φίλους μας στο εξωτερικό.
Καλοτάξιδο να είναι αγαπητή Πόπη....
δείτε εδώ την κριτική της Διώνης Δημητριάδου
Πάνος Αϊβαλής


«Ουλές»
Πόπη Αρωνιάδα
ποιητική (δίγλωσση) συλλογή
μετάφραση στα αγγλικά:
Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ
εκδόσεις «Το Ροδακιό»

μια ελεύθερη άσκηση ικανοτήτων στο κενό

Ως τίμια γλώσσα
βούτηξα να λιπανθώ
στα ύδατα της ψυχής μου


Αυτός ο ποιητικός λόγος συστήνεται ως τίμια γλώσσα, και μοιάζει να μας καλεί να ερμηνεύσουμε αυτή την εντιμότητα, πριν προχωρήσουμε στα ενδότερα νοηματικά. Γιατί δεν συναντάμε συχνά μια αυτογνωσία αυτής της ποιότητας μέσα στα πολλά ποιητικά λόγια. Η ποίηση είναι μια σοβαρή υπόθεση, για τον δημιουργό αλλά και για τον αναγνώστη, από τη στιγμή που επιχειρεί την καταβύθιση στο εσώτερο του εαυτού του ο πρώτος, αλλά και από τη στιγμή που συνειδητοποιεί ο δεύτερος ότι η επικοινωνία αυτή που αρχινά μέσω των στίχων μπορεί να οδηγήσει στη δική του αυτογνωσία. Ο ποιητικός λόγος δεν γνωρίζει όρια, επιτρέποντας πολλαπλές μορφές και, στη συνέχεια, πολλαπλές αναγνώσεις και ερμηνείες. Ίσως το μόνο που δεν επιτρέπει να είναι ένα άσκοπο παιχνίδι με τις λέξεις, μια αδιέξοδη (και ματαιόδοξη οπωσδήποτε) ενασχόληση με τα εσωτερικά τοπία του. Η εντιμότητα, κάτω από αυτό το πρίσμα, δεν μπορεί παρά να είναι η σοβαρή αντιμετώπιση της ποίησης, στον βαθμό που ο ποιητής μιλά μόνον, όταν έχει αληθινά κάτι να πει. Και αυτό το επιχειρεί με τον απλούστερο τρόπο, ακριβώς τη στιγμή που μια εσωτερική επιταγή τού προτάσσει την αναπόφευκτη αναμέτρηση με τον στίχο. Τότε η ποίηση είναι γνήσια πρόταση και η γλώσσα του ποιητή χαρακτηρίζεται τίμια.
Μια έντιμη ποιητική κατάθεση επιχειρεί εδώ η Πόπη Αρωνιάδα. Και με τον τίτλο της συλλογής (Ουλές) αλλά και με την αφιέρωση δείχνει το ανοιχτό τραύμα, που την ωθεί στην εκφορά του λόγου. Κάθε φορά που συναντάμε μια δυνατή ποίηση, υποπτευόμαστε πίσω από τις λέξεις τα ίχνη των τραυμάτων. Η ποιήτρια εδώ μας προφταίνει και δηλώνει εξ αρχής τη βαθύτερη αιτία που οδηγεί τον ειρμό της σκέψης της. Και καταθέτει με αυτά τα ποιήματα την πιο ώριμη αναμέτρησή της με τους στίχους, κοιτώντας τους κατά πρόσωπο. Από τις προηγούμενες ποιητικές συλλογές της ποιήτριας παρατηρήσαμε μια βαθμιαία προσέγγιση του πρώτου προσώπου, αρχικά καλυπτόμενου και κατόπιν απροκάλυπτα εμφανιζόμενου στον λόγο της. Ένα εγώ που παρέπεμπε σε μια ώριμη αναζήτηση της ουσίας του κόσμου μέσα από την ποιητική του απόδοση. Έτσι κι εδώ. Η αυτοσυνειδησία, η ανίχνευση των σκοτεινών σημείων του υποσυνειδήτου οδηγεί σε μια κατευθείαν αντιμετώπιση του προσώπου.


Απόστημα να σπάσω
με το νύχι προσπαθώ,
θέλω να χυθεί, έστω,
ψέμα δανεικό
τεχνητών παραδείσων,
μπροστά στην ακατάληπτη αλήθεια
του ορατού ανεξήγητου


Και αυτό θα πρέπει να εκλαμβάνεται ως προσωπική ανάληψη ευθύνης και όχι ως αλαζονική απομόνωση. Αναπόφευκτα, ωστόσο, οδηγεί αυτή η εκδοχή της πρωτοπρόσωπης κατάθεσης σε ένα ποιητικό υποκείμενο μοναχικό. Η ώριμη θέαση των πραγμάτων συνοδεύεται και από προσωπικό ρίσκο που θα πάρει ο ποιητής για να μιλήσει για τα αθέατα στα οποία εισχωρεί η ποίησή του. Ίσως, λοιπόν, ο καλύτερος, ο πιο ευθύς και ειλικρινής τρόπος έκφρασης να είναι με την πρόταξη του εγώ, ακόμη κι αν αυτό συχνά φαντάζει εξαιρετικά μόνο του.

Ως δεύτερη επιλογή προσώπου η ποιήτρια επιλέγει το τρίτο πρόσωπο, άλλοτε για να αφηγηθεί μια ιστορία ή να περιγράψει μια εικόνα και άλλοτε για να νιώσει τη συμπερίληψή της σε μια κοινή κατάσταση, σε ένα κοινό τόπο πόνου, θλίψης και βιωμένης απώλειας.

Μια στιγμή παύσης
απ’ το καθ’ ομοίωση
ο έκπτωτος άνθρωπος

θα πει δηλώνοντας έτσι και την απομόνωση του ανθρώπου από την εκλεκτή ομοιότητα με το ανώτερο θεϊκό πρότυπο. Μόνος και εγκαταλελειμμένος, ακόμη κι αν αυτή η απομάκρυνση από το επιθυμητό διαρκεί μια στιγμή. Καθοριστική όμως. Μπροστά στην ακατάληπτη αλήθεια του ορατού ανεξήγητου θα επιχειρήσει η ποιήτρια την προσωπική της ερμηνεία (αυτό άλλωστε είναι πάντοτε η ποίηση) εστιάζοντας ακριβώς στα ανείπωτα (η σημασία φωλιάζει στα ανείπωτα) που ίσως μόνο μια ποιητική εκδοχή τα κάνει, έστω για λίγο, ρητά και ορατά. Σ’ αυτό το εγχείρημα θα βρει αρωγή ή καταφύγιο (κατά μια άλλη εκδοχή) στον φυσικό χώρο, που περικλείει τα ανθρώπινα ευτελή και φθαρτά και δίνει μια απρόβλεπτη συμπαράσταση ή -σε βαθύτερη αναζήτηση- αποκαλύπτει την απώτερη ουσία.

Αγωνία αναμονής
για μια μέρα ευθύβολη
κεντρίζει τον οίστρο
μιας εγκάρδιας κραυγής,
απλώνοντας αντίλαλο
σε λαγκαδιές
να ξυπνήσουν τα πουλιά
της άνοιξης να κελαηδήσουν
να ξυπνήσει τ’ αγριόχορτα
ν’ ανθίσουν

Άλλοτε πάλι θα καταφύγει στις παλαιότερες αναμετρήσεις του ανθρώπινου πόνου με τον στίχο, δείχνοντας έτσι την αδιάκοπη πορεία αναζήτησης του ιαματικού λόγου, όπως δοκιμάστηκε από στόμα σε στόμα μέσα στα χρόνια.

Κρούω το ρόπτρο συνθηματικά,
με εκείνο τον πόθο
για επιστροφή,
της αδελφής
του νεκρού αδελφού,
ν’ ανοίξει, ν’ αγκαλιαστούμε
και να πεθάνουμε μαζί




Γνωρίζει, όμως, ότι μια τέτοια επιστροφή από τα μη ορατά του κόσμου φέρνει μαζί της και μια μεταμφίεση. Για να γίνει αισθητά απτό και γήινο ετούτο το παράδοξο απαιτείται η αρωγή του παραμυθιακού στοιχείου, έτσι όπως στη γλώσσα μας αυτά τα δύο (το παραμύθι και η παραμυθία) βρήκαν την αγαστή ομοιότητα. Το παραμύθι έχει κάποτε τον δράκο και κάποτε όχι. Η ποιήτρια θα μας το δώσει και στις δύο εκδοχές Παραμύθι με δράκο, Παραμύθι χωρίς δράκο. Η αλήθεια έτσι είναι πια ορατή: ο δράκος, αν υπάρχει, βρίσκεται μέσα μας, έτσι όπως η απόγνωση μπροστά στο ανελέητο και αναπότρεπτο τέλος τον επινοεί συχνά, σαν μια απειλή πραγματική. Και τότε οι στίχοι αποκτούν άλλο νόημα. Η απώλεια πρέπει να αντιμετωπιστεί, και ο ιαματικός λόγος έρχεται να φέρει τα φάρμακά του, για να θυμηθούμε τον Καβάφη που συνέλαβε ακριβώς αυτή τη διάσταση της ποίησης – Τα φάρμακά σου φέρε Τέχνη της Ποιήσεως, που κάμνουνε -για λίγο- να μη νοιώθεται η πληγή. (Κωνσταντίνος Καβάφης «Μελαγχολία Ιάσονος Κλεάνδρου ποιητού εν Κομμαγηνή˙ 595 μ.Χ.») Σ’ αυτήν ακριβώς τη θεώρηση της ποίησης συγκαταλέγεται και ο λόγος της Πόπης Αρωνιάδα, αναζητώντας αυτό το λίγο των επουλωτικών φαρμάκων.

Καταπίνοντας αλμύρα
βυθίζομαι
σε φωτεινά έγκατα
βουβαίνοντας προσωρινά
την κουκουβάγια της σοφίας
και κυλάω, κυλάω
κάτω από γυάλινους θόλους
συλλαμβάνοντας ηδονές πόνου.
Κόμπος δάκρυ νωπό
έμβρυο πρόωρο
μορφοποιείται στο φως,
σε ακτίνες γκρι,
από μέταλλο και φωτιά
μια μελαγχολική αλισίβα
απ’ τις στάχτες καμένων οστών
άστεγων ονείρων.



Κάπως έτσι μορφοποιείται ο ποιητικός λόγος, μέσα από την οδύνη και τη βίωση του ατελούς, μέσα από ένα σκληρό τοπίο φτιαγμένο από μέταλλο και φωτιά. Ίσως δεν γράφεται με άλλα υλικά η δυνατή ποίηση και μάλλον με λιγότερο ανώδυνο τρόπο δεν κοινωνείτε το αποτέλεσμά της. Όλο αυτό, φυσικά, με τη σαφή επίγνωση ότι η δημιουργία συντελείται εν κενώ, όπως η ίδια η ποιήτρια το διατυπώνει αντιλαμβανόμενη ευφυώς την ποίηση ως ελεύθερη άσκηση ικανοτήτων στο κενό, με τον κίνδυνο της πτώσης, αν χαθεί η λεπτή ισορροπία στο ανύπαρκτο σχοινί. Γιατί η βίωση του τραύματος και η απόδοσή του με τον λόγο στην ουσία μόνο σαν αντίλαλος μπορεί να εκλαμβάνεται. Έτσι ο πόνος μεταλλάσσεται σε λέξεις και η ποίηση μόνο αιμάτινη μπορεί να είναι. Και τότε ο ποιητής αντικρίζει μέσα από τα ίδια του τα λόγια κάθε μέρα την εικόνα της απώλειας. Φάρμακο είναι η δημιουργία αλλά ποιος το αντέχει και αυτό μέσα στην πίκρα του;
Τα ποιήματα της συλλογής αυτής αποπειρώνται να ισορροπήσουν και σε μια δεύτερη γλώσσα, στην εξαιρετική μετάφραση μιας άλλης σπουδαίας ποιήτριας, της Κατερίνας Αγγελάκη – Ρουκ, η οποία και προλογίζει την έκδοση. Και σκέφτομαι, με αφορμή αυτή την απόδοση σε μια άλλη γλώσσα, ότι το εγχείρημα αυτό έχει πετύχει ακριβώς γιατί μπόρεσε να δώσει ως αποτέλεσμα μια καινούργια ποίηση (με τον ρυθμό και τις ανάσες της άλλης γλώσσας) που πατάει βέβαια πάνω στα χνάρια των λέξεων της αρχικής, όμως νοηματικά αποδίδει αυτό που αποκόμισε ως εξωτερικό ήχο και εσωτερικό απόηχο η μεταφράστρια. Άλλωστε το γνωρίζουμε ότι η ποίηση είναι ανοιχτή σε ερμηνείες τόσες όσοι και οι αναγνώστες της. Η μετάφραση πρώτα ως ανάγνωση λειτουργεί και κατόπιν ως νέα δημιουργία, που μπορεί να θυμίζει το αρχικό κείμενο, ωστόσο απέχει από αυτό όσο και το διάστημα που χωρίζει τις δύο ποιήτριες.
Η έκδοση από "Το Ροδακιό" εξαιρετική, με την αισθητική που αρμόζει στον ποιητικό λόγο, ζυγίζει αντικριστά τα δύο κείμενα και συνοψίζει το περιεχόμενό τους στο εύγλωττο εξώφυλλο με τη ζωγραφική δημιουργία του Simon Birch. Στο σύνολο μια πρόταση προς τον αναγνώστη ποιητική και εικαστική που δομείται πάνω σε μια αλήθεια, έτσι όπως μας τη δίνει η ποιήτρια και τη σχολάζει η άλλη ποιήτρια:
… γιατί όλα είναι αντίλαλος  (Πόπη Αρωνιάδα)
ναι, όλα είναι αντίλαλος μιας πραγματικότητας, που συχνά ούτε στη φαντασία μας δε χωράει    (Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ).
Διώνη Δημητριάδου
* (η πρώτη δημοσίευση έγινε στο περιοδικό Fractal http://fractalart.gr/oules/)

____________

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

"ΚΑΪΜΑΚΙ ΜΕΤΡΙΟΥ" της Πόπης Αρωνιάδα

              ΠΟΙΗΣΗ                      



Καλή εβδομάδα Πάνο και καλή δύναμη!!!
Πόπη Αρωνιάδα

ΚΑΪΜΑΚΙ ΜΕΤΡΙΟΥ
Σφήκες γυροφέρνουν
ταπεινό σωρό στιγμών
μοναδικό χαρμάνι
του ναι και όχι.
Τ’ αδέσποτα σκυλιά μας
πεινασμένα,
μάτια νωπά
απ’ των κεριών το φως
ξενυχτισμένα.
Άρω τα βάρη
με δυό κινήσεις
ραντίζοντας ολούθε
τον αγιασμό των Φώτων,
ψωμί ν’ αρχίσουν
να μοιράζουν οι γειτόνοι.
Τ’ αδέσποτα σκυλιά μας
αλυχτάνε
κάποιους διαβάτες,
την ώρα που το τζάκι
κούτσουρα μηρυκάζει
δίχως την ηδονή της τύψης.
Γύρω γύρω όλοι
προστάζουν τα παιδιά,
κάνουν σφεντόνες
λευκά ραβδάκια
δίχως να ξέρουν
ότι κρατούν
προγόνων κόκαλα
σημαδεύοντας με πέτρες
τους τενεκέδες του φόβου.
Λουλουδάκι μου γαλάζιο
σε κοιτώ κι αναστενάζω
μειδιά στην άκρη της
η ατσαλάκωτη μνήμη
κι αφήνω τη μέρα να γεννήσει.
Πόπη Αρωνιάδα 30/10/2016



Χάρης Μελιτάς Από καιρό σκεφτόμουνα να γράψω δυο κουβέντες, γι' αυτό το ιδιαίτερο χάρισμα της ποιήτριας Πόπης Αρωνιάδα, να διεισδύει στα μυστήρια της φύσης, χωρίς στολές απατηλές και βελουδένια λόγια.Και να που ένας καφές με πλούσιο κα'ι'μάκι με προτρέπει.Ο άνθρωπος και ή φύση του, η φύση που μας γνέφει, παιδιά που ανασκάπτουν κρύπτες φόβου.Αδέσποτα κι αδέσποτες οι τύψεις που δεσπόζουν.
Βαθιές ανάσες ποίησης, εικόνες-αποστάγματα ψυχής, με νύξεις φιλοσοφικές και λάμψεις εσωτάτων κραδασμών, λικνίζονται ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, ισορροπώντας σταθερά στο βάθρο της ελπίδας.Και να το ποίημα, που σε φόντο βαθυγάλαζο μέσα από μνήμες φοβερές αναρριχάται, αφήνοντας τη φύση να γεννήσει...

.....βιβλιο-παρουσίαση on-line: Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφόρησε το μυθιστόρη...

.....βιβλιο-παρουσίαση on-line: Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφόρησε το μυθιστόρη...: Ελληνική λογοτεχνία Η ΑΥΛΗ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΕΛΣΗ ΤΣΟΥΚΑΡΑΚΗ Μυθιστόρημα Σελίδες : 456 Εκδόσεις Ψυχογιός, Αθήνα 2016 Κι όμως! Η ζω...



Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

Πόπη Αρωνιάδα, "ΑΥΤΟΔΗΛΟ"

   ΠΟΙΗΣΗ   


Πόπη Αρωνιάδα



       ΑΥΤΟΔΗΛΟ

Διατελώ επί τω έργω
κι αναπνέω.
Καμαρώνω τη νοημοσύνη
που απέκτησα
εξελισσόμενη
ζώντας ασύστολα
τη γνήσια φύση.
Χαϊδεύω δειλό γρασίδι
στο δέρμα της γης,
αχνοτρέμοντας στην αίσθηση,
λες, κι ακουμπάω χνούδι
σε βρέφους κρανίο
με τις ραφές ακόμα ανοιχτές.
Γύρω μου ρίζες και κλαδιά
πίνουν ουρανό,
μεταβολίζοντας
διάπυρη παγερότητα σε χυμούς.
Καυχιέμαι για τα ευνόητα
εισπράττοντας
μια γκρίζα όψη
απ’ το ρίγος των χόρτων .
Όμως εγώ,
διατελώ επί τω έργω,
στοχεύοντας μακρινές
απολιθωμένες φλώγες.


Πόπη Αρωνιάδα 29/9/2016

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2016

"Η ΜΑΣΚΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ - ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΗΠΙΟΥ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟΥ 1" του ΧΡΗΣΤΟΥ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

   Παιδική Λογοτεχνία   
Η ΜΑΣΚΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ - 
ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΗΠΙΟΥ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟΥ 1
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ
Περιπέτεια //  Μικρή πυξίδα (για παιδιά και εφήβους)
Ηλικία : 7-8, 9-11
Σελίδες : 104
Εκδόσεις Ψυχογιός, Αθήνα 2016

Όταν η Αντιγόνη Δεληνοτιά, διευθύντρια του Μουσείου Μυθικών Αρχαιοτήτων, παίρνει ένα μυστηριώδες γράμμα που κρύβει έναν γρίφο, καλεί αμέσως σε βοήθεια τον παλιό της φίλο, τον καθηγητή Ήπιο Θερμοκήπιο. Κι ενώ ο γρίφος που μιλά για τη χαμένη μάσκα ενός βασιλιά φαίνεται πως λύνεται, η υπόθεση γίνεται ακόμα πιο σκοτεινή.
Ο καθηγητής, μαζί με τα αγαπημένα του εγγόνια, τον Ορέστη και την Αθηνά, μπλέκουν σε μια επικίνδυνη περιπέτεια που ξεκινά από την Ελλάδα και θα καταλήξει στην άλλη άκρη του κόσμου, στο Περού.
Κανείς τους δεν υποψιάζεται πως ένας πανούργος Σκοτσέζος, ο Ντάνκαν ΜακΝτούγκαλ, ορκισμένος εχθρός της Δεληνοτιά, παρακολουθεί το κάθε τους βήμα και τους έχει στήσει μια ύπουλη παγίδα. Τη βραδιά της πανσελήνου του Δεκεμβρίου, όλοι συναντιούνται στα ερείπια της ιερής πόλης των Ίνκα, το Μάτσου Πίτσου, όπου τους περιμένει ο μάγος Κουνάκ…

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ γεννήθηκε στην Αθήνα. Εργάστηκε ως μεταφραστής, γραφίστας, κειμενογράφος, επικοινωνιολόγος, συντάκτης, σεναριογράφος, εκφωνητής και τηλεπαρουσιαστής. Από το 1986 ως το 1989 κι από το 2001 ως το 2013 παρουσίαζε από την ΕΡΤ την εκπομπή ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ, που τιμήθηκε δυο φορές με το Βραβείο Καλύτερης Ελληνικής Παιδικής Εκπομπής. Το πρώτο του βιβλίο με κατασκευές, Καλοκαίρι με τον Χρήστο, εκδόθηκε το 2004, ενώ το 2010 ακολούθησε η έκδοση τεσσάρων σειρών βιβλίων του με ήρωα τον Μπίλη Μπιζέλη. 
Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα βιβλία του: ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ, ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ - ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ, ΠΑΣΧΑ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟ, ΜΑΘΑΙΝΩ ΤΗΝ ΑΛΦΑΒΗΤΑ ΣΑΝ ΠΟΙΗΜΑ, ΜΑΘΑΙΝΩ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΣΑΝ ΠΟΙΗΜΑ, ΜΑΘΑΙΝΩ ΤΑ ΣΧΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΣΑΝ ΠΟΙΗΜΑ, ΜΑΘΑΙΝΩ ΤΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΟΧΕΣ ΣΑΝ ΠΟΙΗΜΑ, ΜΑΘΑΙΝΩ ΤΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΣΑΝ ΠΟΙΗΜΑ και τα παραμύθια του Η ΓΟΡΓΟΝΑ ΕΛΙΣΣΩ και Ο ΔΡΑΚΟΣ ΝΑΠΟΛΕΩΝ.

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2016

ΤΑ ΕΠΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ 4: Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ του ΠΙΤΕΡ ΛΕΡΑΝΤΖΙΣ από τις εκδόσεις Ψυχογιός

  Λογοτεχνία // Περιπέτεια  

ΤΑ ΕΠΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ 4: Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ
ΠΙΤΕΡ ΛΕΡΑΝΤΖΙΣ
Σειρά : Μικρή πυξίδα (για παιδιά και εφήβους)
Σελίδες : 336, εκδόσεις Ψυχογιός
Ηλικία : 9-11,12-13
Αθήνα 2016


ΤΡΕΙΣ ΜΑΧΕΣ
Ο Τζακ Μακ Κίνλεϊ πέρασε απίστευτες δοκιμασίες για να καταφέρει να σώσει τον εαυτό του, τους φίλους του και τον κόσμο. Αφού νίκησαν τον Κολοσσό της Ρόδου, ανακάλυψαν τους Κρεμαστούς Κήπους της Βαβυλώνας και γλίτωσαν από νεκροζώντανους, ο Τζακ και οι φίλοι του κατόρθωσαν να πάρουν τρία από τα επτά Λόκουλι για να χάσουν και πάλι το ένα. Τώρα πρέπει να βρουν έναν τρόπο για να αντιμετωπίσουν τη δύναμη που θέλει να τους καταστρέψει.
ΔΥΟ ΑΝΤΙΠΑΛΕΣ ΠΛΕΥΡΕΣ 
Ο Τζακ και οι φίλοι του πρέπει να ανακαλύψουν τα Επτά Θαύματα του Κόσμου, αλλά ταυτόχρονα έχουν να αντιμετωπίσουν και τους Μάσα, μια οργάνωση που χρησιμοποιεί τα Λόκουλι για κακούς σκοπούς και έχει πείσει τον Μάρκο να συμμαχήσει μαζί της. Ο Τζακ, η Άλι και ο Κας έχουν απέναντί τους μια τέταρτη πρόκληση: το χαμένο Άγαλμα του Δία.
ΕΝΑΣ ΕΧΘΡΟΣ
Καθώς ο χρόνος κυλάει, οι ήρωές μας τα βάζουν με θεούς και ξαναζούν παλιές μάχες. Εχθροί γίνονται φίλοι και ξαφνικές νίκες μετατρέπονται σε ήττες, καθώς πλησιάζει το τέλος.
ΕΠΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ
Το τέταρτο μέρος της καταιγιστικής σειράς του Πίτερ Λεράντζις.

~~~~~~~~~~~~~~~

Ο ΠΙΤΕΡ ΛΕΡΑΝΤΖΙΣ είναι συγγραφέας 160 βιβλίων που έχουν πουλήσει πάνω από 5,5 εκατομμύρια αντίτυπα και έχουν μεταφραστεί σε 30 γλώσσες. Ανάμεσα σε αυτά περιλαμβάνονται και δύο βιβλία της δημοφιλούς σειράς Τα 39 στοιχεία. Είναι κάτοχος πτυχίου βιοχημείας από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Ζει στη Νέα Υόρκη με τη γυναίκα του και τους δύο γιους τους. Στον ελεύθερο χρόνο του του αρέσει να τρώει σοκολάτα! Πάρα πολλή σοκολάτα! 

________________

Σάββατο, 15 Αυγούστου 2015

Τ.Σ. Έλιοτ, "Έρημη χώρα"

Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεννώντας
Μες απ' την πεθαμένη γη τις πασχαλιές, σμίγοντας
Θύμηση κι επιθυμία, ταράζοντας
Με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές.
Ο χειμώνας μας ζέσταινε, σκεπάζοντας
Τη γη με το χιόνι της λησμονιάς, θρέφοντας
Λίγη ζωή μ' απόξερους βολβούς.
Ποιες ρίζες απλώνονται γρυπές, ποιοι κλώνοι δυναμώνουν
Μέσα στα πέτρινα τούτα σαρίδια; Γιέ του Ανθρώπου,
Να πεις, ή να μαντέψεις, δεν μπορείς, γιατί γνωρίζεις μόνο
Μια στοίβα σπασμένες εικόνες, όπου χτυπάει ο ήλιος,
Και δε σου δίνει σκέπη το πεθαμένο δέντρο, κι ο γρύλος ανακούφιση,
Κι η στεγνή πέτρα ήχο νερού
Κείνο το λείψανο που φύτεψες στον κήπο σου τον άλλο χρόνο,
Άρχισε να βλασταίνει; Πες μου, θ' ανθίσει εφέτο;

Τ.Σ. Έλιοτ, "Έρημη χώρα", μτφρ. Γ. Σεφέρης